Heimsborgarinn er einkar jákvæður maður og tók því með stóískri ró þegar efnahagskerfi landsins hrundi. Í stað þess að örvænta beitti Heimsborgarinn Pollýönnuhugsuninni og sá allt það jákvæða við hrunið. Hrunið varð jú til þess að gjörbreyta allri stemmningu í þjóðfélaginu. Fólk fór að hafa meiri tíma hvert fyrir annað og fór að sinna hvert öðru. Fjölskyldur sem aldrei áttu í samskiptum hittust allt í einu reglulega og samfélagið gaf sér tíma til að taka utan um þá sem áttu um sárt að binda.

Heimsborgarinn er vissulega sjálfhverfur í eðli sínu og eitt kitlaði hann örlítið. Heimsborgarinn er nefnilega svonefndur mínimalisti og lét alls ógert að tileinka sér hástemmdan lífsstíl. Hann er ekki mikið gefinn fyrir sjónvarp og hjólar allt sem hann fer. Hann á heldur ekki öll möguleg og ómöguleg heimilistæki og tækjakostur hans er rýr og gamall. Á Gamla Íslandi fékk Heimsborgarinn oft að heyra að hann væri nú ekki alveg í takti við tímann. Nú er sagan önnur. Lífsstíll Heimsborgarans er það sem koma skal. Nú eru túbusjónvörp aftur í tísku, fjölmargir taka hjólinn fram og það er smart að versla í Bónus. Heimsborgarinn gleðst yfir þessu, þjóðarinnar vegna, en miklu meira sjálfs síns vegna, enda þykir Heimsborgaranum gott að hann sé töff.