Það er kannski að bera í bakkafullan lækinn að skrifa nokkur orð um Dalai Lama. Ég ætla samt að leyfa mér það, enda þótti mér heimsókn hans hingað til lands mjög skemmtileg og hitta á ágætan tíma. Þessi hlæjandi munkur og fylgdarliðið hans lífguðu sannarlega upp á fréttatímana og um leið daglegar samræður.

Ég brann hins vegar inni með mína spurningu á fyrirlestrinum í Laugardalshöllinni en hún var í beinu framhaldi af spurningu 10 ára gamals barns sem vildi vita hvort Dalai Lama elskaði dýr. „Já, nema moskítóflugur,“ svaraði hann að bragði. Þar á eftir talað hann síðan eins og út úr mínu hjarta um sportveiðar en það er önnur saga. Spurningin sem brann á mér var: En hvað með kakkalakka?

Ég þóttist nefnilega vera búddisti á tímabili og gerði hvað ég gat til að bera jafnmikla virðingu fyrir dýrum og mönnum. Að hluta til hef ég haldið í þetta – drep t.d. ekki kóngulær eða flugur sem þvælast fyrir mér – en öll mín fagra hugmyndafræði hrundi eitt kvöld í Kambódíu í mars 2004 þegar tveir risastórir kakkalakkar voru þutu á hraða ljóssins um svefnherbergið mitt. Þá hvarf hugsjónin um að drepa aldrei neina lifandi veru fyrir lítið og ég breyttist í morðóða konu með acenton og sandala á lofti.

Til gamans skelli ég hér gamalli bloggfærslu sem ég skrifaði eftir stóra kakkalakkaævintýrið en fyrir þau sem ekki vita þá eru félagar í Ferðafélaginu Patreki tveir talsins:

Í gærkvöld kom ég ein heim á gistiheimilis sem hýsti Ferðafélagið Patrek. Gistiheimilid sem vid fyrstu sýn virtist svo agalega fínt. Sjónvarp og hvítar blúndur blekktu okkur svo við sáum ekki skítug gólfin og illa farna veggina.
Ég var ein af því að félagsmaður 85 var upptekin við að segja Rás 2 að ég hefði spurt fræga kóreiska kvikmyndaleikarann hvort hann væri frægur.
Ég var slöpp og hlakkaði til að fara að sofa. Losaði mig pent við karl fyrir utan sem vildi endilega bjóða okkur far næsta morgun til Siam Reap.
„No it´s all right, we all ready have a bus ticket“
„So what is your room number so I can wake you up at 4 o´clock?“
„No wake up, we take bus“
„Okay, so you come here at 4 o´clock?“
„No, I don´t go with you“
„okay, do you want my phone number so I can drive you around Angkor?“
„No, good night!“
Jæja, loksins kemst ég inn í herbergið og nú verð ég að hafa frásögnina í nútíð svo þið getið lifað ykkur inn í það sem beið mín þar…

Ég opna dyrnar og teygi mig í ljósrofann, það er fjári dimmt, úff, takkinn fastur inni, get ekki kveikt ,urg. Og ég sem týndi vasaljósinu mínu um daginn. Finn kveikjara en hann dugir skammt, brenni mig. Ái. Aha, vasaljósið hennar Siggu, og já, auðvitað kveiki ég á sjónvarpinu. Hvar lækkar man í þessu sjónvarpi? Missi vasaljósið í gólfið, það hættir að loga, urg. Ég sem ætlaði að lesa. Jæja, ég horfi þá bara á sjónvarpið í staðinn.
Ég geri mig líklega til að koma mér makindalega fyrir þegar ég allt í einu rek augun í eitthvað skjótasat undir rúm. Ég gríp kveikjarann og lýsi undir rúm. Aha, stærðarinnar kakkalakki. Fyrsta panikka ég en man svo að ég ávkað um daginn að vera ekki hrædd við kakkalakka því þeir gera manni ekki neitt. Hann er bara á gólfinu, ég í rúmi, engar áhyggjur. Ég er varla búin að sleppa orðinu þegar ég sé hann hlaupa og ógurlegum hraða upp veginn við hliðna á rúminu! Ég fríka.
Ókei, halda í kúlið. Hann er hræddari við mig en ég við hann. Ég verð að losa mig við hann því annars mun ég ekki geta andað rólega.
Ég drep ekki líf, skapar vont karma, ég verð að reyna að koma honum út. Hann er við dyrnar, hann skýst í burtu, en auðvitað ekki út, heldur bara áfram að hlaupa upp og niður veggi. Ég loka til að hleypa ekki fleiri kakkalökkum inn, já eða öðrum kvikindum. Hann er hjá bakpokanum mínum, ég stúta þér ef þú ferð ofan í hann! Þá tek ég eftir að hann er ekki einn, ónei, kakkalakkarnir eru tveir, kakkalakkaparið.
Nú skil ég að það er ekki um neitt annað að ræða en að drepa þetta par.
En með hverju?
Á Kúbu drap konan kakkalakkann með sandala. Ég gríp eitt stykki flipp flapp og skelli mér svo í sandala. Ég get ekki stútað kakkalökkum berfætt. Parið finnur þetta á sér og flýr undir rúm. Urg, hvar er Sigga?! Hjartað slær. Ég er alltof mikil gunga til að slá þá. Ef það bara væri bjart. Hamast aftur á ljósrofanum og allt í einu kviknar ljós! Guð og búddha eru með mér í liði, þetta er ókei. Kakkalakkar eru ekki eins skerí í birtu.
Ókei, á ég eitthvað sprey eða eitthvað sem ég gæti lamað þá með? Uuu… nei…. aha, ég keypti acenton í gær til að hreinsa af mér naglalakkið sem var ljósbleikt í byrjun en verður skærara og skærara með hverjum deginum. Ég gríp acentonið. Kakkalakkki 1 er við bakpokann hennar Siggu, sjitt, hann hleypur upp hann. Ég slæ í bakpokann, kakkalakki 1 dettur á gólfið en eitthvað annað skýst undan bakpokanum. Hjúkk, það var bara eðla.
Kakkalakkinn lagður af stað upp bakpokann á ný. Ég gríp acentonið og byrja að sturta, dem, lokið á. Ríf það tryllingslega af og byrja að sulla, eftir hálfa acenton flösku lamast kakkalakkinn. Þá þarf ég að trampa, bið guð og búddha að fyrirgefa mér, stappa á dýrinu, aha, dauður. Múha.
Jæja, og hvar er hitt litla krílið, ég er orðin hrædd við sjálfa mig.
Finn hann undir rúmi, ýti rúminu frá og sulla á ný, restin af acentoninu (það er alveg á sig leggjandi að vera með skærbleikar tær). Og TRAMPA! Múhahaha og þú hélst þú réðir við mig litla krílið þitt.
Ég losa mig við líkin (bömmer að hafa ekki frystikistu), geymi sundurtrampaða vængi undir rúmi til minningar um hetjudáðina. En… hvaðan komu þeir. Inni á baði er stór fata undir vatn, hún er við hliðina á niðurfallinu, en ekki yfir því, aha, færi hana yfir niðurfallið.
Operation leita að fleiri kakkalökkum. Ekkert undir rúmunum, ekkert undir borðinu.

Þegar félagsmaður 85 kom heim stóð ég úfin með acenton í annarri, flipp flapp í hinni og með tryllingslegan glampa í augunum. Ég hafði drepið og ég var tilbúiin í að drepa meira!

Eftir að ég róaðist fór ég að hafa áhyggjur af því að ég gæti átt erfitt með að festa svefn eftir þá merku uppgötvun að kakkalakkaar skríði upp um alla veggi!
Við færðum rúmin frá veggjunum og ég svaf með spritt og sandala við höfuðlagið.
Ég er sko ekkert hrædd við kakkalakka.