Þingbréf

Birtist í Morgunblaðinu, 15. desember 2007

 

Kristileg orrusta og lambakjöt

 

Síðustu dagar fyrir þinghlé eru yfirleitt frekar kaótískir. Koma þarf fjölda mála í gegn, þingfundir standa lengi og dagskrá riðlast reglulega. Erfitt er að átta sig á hversu lengi fundur mun standa þann daginn, sem hefur ekki einungis áhrif á þingmenn, heldur allt starfsfólk þingsins sem og okkur blaðamennina.

En það er svo skrítið að það er eins og það lifni yfir þingmönnum á svona dögum. Þrátt fyrir að flestir séu sammála um að það sé alveg óhæft að bjóða fólki upp á þessi vinnuskilyrði skapast ákveðin stemmning, svona eins og í prófum í skólum landsins.

Fjárlög voru afgreidd í vikunni og ég verð að viðurkenna að mig er eiginlega hálfpartinn farið að langa í fjárlaganefnd. Ekki er það vegna yfirráða yfir peningum skattborgaranna eða af því að ég haldi að það sé gaman að funda eldsnemma á morgnana vikum og mánuðum saman. Nei, ástæðan er einfaldlega sú að meðlimir nefndarinnar hafa svo oft þakkað frábært og skemmtilegt samstarf undir dyggri stjórn Gunnars Svavarssonar. Og mér sem á hlýddi var eiginlega farið að líða eins og ég væri að missa af góðu partíi!

Trúðu á tvennt í heimi

Ég fjallaði um það í síðasta þingbréfi að þegar íslenskt mál væri rætt á Alþingi yrði stemningin alltaf hátíðleg og uppi höfð stór orð um stöðu tungunnar. Nú hef ég áttað mig á því að það sama á við þegar kristna trú ber á góma, nema að stóru orðin eru jafnvel enn stærri. Og þannig var það í utandagskrárumræðum í vikunni.

Málshefjandinn, Guðni Ágústsson, fór mikinn í ræðustóli: Vitnaði í vísu Steingríms Thorsteinssonar „Trúðu á tvennt í heimi“, þuldi upp úr þjóðsöngnum, hafði áhyggjur af því að vegið væri að sjálfum íslenska fánanum og kallaði eftir „varðmanninum vaska“, þ.e. dóms- og kirkjumálaráðherra, og varnarliði kirkju og kristni til þátttöku í „þessari mikilvægu orrustu“.

„Á guð að fara út úr þjóðsöngnum? Má hinn helgi kross ekki áfram prýða þjóðfánann? Þessa óþarfa umræðu ber að kveða niður strax,“ sagði Guðni og klykkti síðan út í seinni ræðu sinni með því að segja að heimilin þyrfti að styrkja á tímum „firringar, eiturlyfja, óreglu og grimmrar markaðshyggju“. Í framhaldinu talaði hann um stórfjölskylduna og lambakjöt á sunnudögum með brúnuðum kartöflum og rabarbarasultu.

Í allri dramatíkinni varð eini presturinn á þingi, Karl V. Matthíasson, rödd skynseminnar og gerði athugasemd við orðfæri Guðna. „Það væri ekki heldur í kristnum anda að fara að kveða niður þá sem tala gegn þjóðkirkjunni. Við búum í frjálsu samfélagi og það er sjálfsagt að gagnrýna þjóðkirkjuna,“ sagði Karl og áréttaði vitanlega mikilvægi kristilegs kærleika.

Það er varla annað hægt en að taka undir með Karli enda umburðarlyndið einn af hornsteinum kristninnar. Mér hefur líka alltaf þótt undarlegt að nota stríðsmál í trúarlegum tilgangi og menningarsvartsýniskenningar um að fjölskyldur séu í upplausn og allt á heljarþröm eru fullhátíðlegar. Hvað um allt góða starfið sem hefur verið unnið? Barist hefur verið gegn einelti í grunnskólum, börn eru hvött til að tjá sig um tilfinningar sínar og það er ekki lengur alfa og ómega karlmennskunnar að bíta á jaxlinn, halda kjafti og fá síðan útrás fyrir reiði sína á nánustu ættingjum. Þolendur kynferðisofbeldis fara sjaldnar með „leyndarmálin“ í gröfina og mikið er lagt upp úr því að fólki líði vel í vinnunni, oft með góðum árangri.

Má ekki ætla að þjóðin gæti bara orðið hamingjusamari með hverjum deginum? Og fer þjóðfélagið í alvörunni á hvolf þó að skólahald liggi ekki niðri vegna fermingarfræðsluferða?

Hitt er svo annað og ég persónulega er hjartanlega sammála Guðna um mátt bænarinnar og sannreyni það á sjálfri mér allt að því daglega. En það er líka mitt val og engin ástæða til að ætla að allir fari sömu leið í gegnum lífið.

Óskað eftir stærri stjórnarandstöðu

Undanfarna viku hef ég verið að reyna að plata þingmenn úr stjórnarmeirihlutanum til að ganga yfir í stjórnarandstöðuna. Þeir þyrftu ekkert endilega að skipta um flokk, bara „halda með“ stjórnarandstöðunni til að jafna leikinn.

Þetta var auðvitað meira í gamni en alvöru en engu að síður er stundum hálfdapurlegt að fylgjast með fámennri og ósamstaða stjórnarandstöðu.

Gott dæmi var umræða um skýrslu Ríkisendurskoðunar varðandi samkomulag um vatnsréttindi í neðri hluta Þjórsár. Þarna var á ferðinni alveg klassískt mál sem stjórnarandstaðan gæti notað til að lemja á framkvæmdavaldinu. Fjármálaráðherra segir að hann sé sammála niðurstöðu Ríkisendurskoðunar, aðeins hafi verið um óklárað samkomulag að ræða, einhvers konar viljayfirlýsingu. Klók pólitík hjá fjármálaráðherra en hvernig spilar stjórnarandstaðan úr skýrslu Ríkisendurskoðunar um samkomulag sem var gert korteri fyrir kosningar og virðist hafa verið um ekki neitt?

Vinstri græn tóku málið upp í þinginu, enda var skýrslan unnin að þeirra beiðni, og gagnrýndu gjörninginn harðlega. En Vinstri græn stóðu næstum því ein. Guðni Ágústsson, formaður Framsóknar, skrifaði auðvitað undir samkomulagið sem ráðherra svo að ekki mátti búast við stuðningi úr þeirri átt. Samfylkingin hefði gagnrýnt þetta harðlega í stjórnarandstöðu en situr nú hinum megin við borðið og þegir. Eini mögulegi bandamaðurinn var Frjálslyndi flokkurinn. Kristinn H. Gunnarsson gagnrýndi samkomulagið en Jón Magnússon kallaði lætin í VG storm í vatnsglasi. Og úr varð að framkvæmdavaldið slapp heldur billega og svo verður málið gleymt og grafið.